Verhalen

In een mooie zomer trouwde ik twee dierbare vrienden, twee mannen, op een buitenlocatie. Dresscode: stylish casual. Het mooie weer hadden zij ook fantastisch geregeld.
Overal enorme bakken met bloemen, veel en groots en alles was op elkaar afgestemd.
Iedereen was gekleed in off-white, licht beige, of geeltinten. Zo mooi, zo’n eenheid.

Bij de entree van het paar was er live muziek, piano en zang. Daar waren ook direct de eerste tranen, want het was bijna een film.
Na de entree was er een moment van overpeinzing en verdriet. Het paar had al veel dierbaren verloren die enorm gemist werden op die dag. 
En helaas hadden ze ook wat familieleden die het niet makkelijk vonden dat twee mannen wilden trouwen, en zij wilden er dus ook niet bij aanwezig zijn.
Dat is een eigen keuze, maar voor het bruidspaar toch ook een verdrietige, omdat zij in hun relatie met elkaar dit nooit zo hebben ervaren, maar bij het bericht van het op handen zijnde huwelijk werd het ineens duidelijk.

Ik heb nog nooit zo’n huwelijk gesloten, waar we dus eigenlijk allen in tranen begonnen en ook zo hecht met elkaar waren. Alleen bleek het hard werken om daarna iedereen toch weer boven dat verdriet uit te krijgen. Enorm veel tissues en mooie muziek later, was het huwelijk een feit en hebben we met elkaar, buiten in de zon, zo genoten van het leven en van het gezelschap en van een mooi glas champagne……. (nou, oke meerdere glazen).

Deze huwelijksvoltrekking heeft  zo’n indruk op me heeft gemaakt dat ik merk dat ik het vaker laat ervaren in andere huwelijken. Ik schuw geen tranen en verdriet, want ik merk dat er juist op dit soort momenten (van samen zijn) zoveel gebeurt bij mensen en ik vind het mooi als dat ook zo beleefd kan worden.

Afgelopen zomer, in één van die aller heetste weken mocht ik het huwelijk sluiten tussen een geweldig mooie jongeman en de allerliefste warme jonge vrouw die ik ken. Haar moeder was mijn allerbeste vriendin tot zij zestien jaar geleden, helaas, overleed.

Het laat zich raden dat het zondermeer een emotioneel verhaal zou worden. Gelukkig ook met klaterend gelach en grapjes, niettemin werden er een aantal mensen zeer gemist en dat gevoel mocht er ook zeker zijn. Het was een middag van veel snot, tranen van geluk, af en toe de slappe lach en heerlijk bubbelende pro secco.

Het huwelijk werd voltrokken op het land van de oom van de bruid. Lekker buiten, in de wei, tussen de paardjes en met de blote voeten in het gras. Dat is wat het bruidspaar wilde….

De tuin, in het midden van alle weilanden, was aangekleed met enorme dromenvangers. Overigens alle gasten namen er ook één mee, dus er werd flink gevangen die dag en avond.

De opstelling voor de ceremonie was een halve cirkel met bierbankjes en overal bloemen en een schattig plekje voor het bruidspaar voor de groootste dromenvanger, die geflankeerd was met kant dat wapperde in de wind.

Ondertussen stond de zon te branden op ons en het vers gemaaide gras……Zie je het al voor je, ruik je het gras en die zinderende warmte?

Er hing rondom dit huwelijk ook iets spiritueels in de lucht.   

Op het weggetje naar deze mooie plek rijden amper auto’s en al helemaal nooit groot verkeer. De  avond vóór het huwelijk, terwijl de laatste hand werd gelegd aan de versieringen, denderde er ineens een vrachtwagen over dat weggetje. Dat was vreemd. En deze wagen had zo’n geel naambordje achter de voorruit met daarop de naam van mijn vriendin. Een naam die je vrijwel nooit op dit soort bordjes ziet staan……. Ze was er!

Tijdens de ceremonie op het moment van het ja-woord van de bruid was iedereen muisstil; het was echt een ongelooflijk intens moment. Vlak nadat zij dit ‘ja’ had uitgesproken galoppeerden, alsof het afgesproken was, ineens alle paardjes door de wei.

Wat een gigantische ontlading tussen schrik en blijdschap en een soort elektriciteit. Heel bijzonder al die energie die daar vrijkwam…..

Op die energie zijn we aansluitend  naar de food-truck gelopen waar een gigantische fles pro-secco van 5 liter werd ontkurkt. En langzaamaan kwam iedereen weer bij en landden we weer met de pootjes op het vers gemaaide gras.                                                                                                                                                             Dit zijn de pareltjes tussen de huwelijken, die je er zo af en toe bij hebt....

Ondertussen staat de (lege) proseccofles hier in mijn tuin. Ik vond hem geweldig mooi! En een van de mooie dromenvangers hangt in mijn slaapkamer.           

Het bruidspaar kwam dit een paar weken na het huwelijk bij me brengen, omdat het gemis van haar moeder absoluut draagbaar bleek op hun trouwdag, aangezien ik daar was om hen te trouwen.

Zo fijn om daar deel, met l i e f d e, deel van te mogen zijn.

De tekst op hun trouwkaart zegt het ook al:

‘And if you were to ask us

After all that we’ve been through,

Still believe in magic

Yes we do.

Of course we do.

Er was ooit nog eens een vreemd huwelijk, waar ik maar niet de vinger achter kreeg, waarom het zo apart voelde.
Het ‘gezelschap’ bestond uit het bruidspaar (man en vrouw) en twee heren als getuigen. Zij hadden voor deze gelegenheid de kleine trouwzaal besproken, maar ze waren slechts met z’n vieren. Hoezo geen eenvoudige huwelijksvoltrekking in de trouwkamer als je het zo klein en intiem wil houden?
Enfin, ze kwamen ca. 10 minuten te laat binnen rennen vanuit naastgelegen Stadscafé.
De ‘heren’ getuigen gedroegen zich als te dolle uitgelaten studenten met teveel populaire opmerkingen die werkelijk nergens op sloegen en ze namen samen de trouwtafel in beslag,
met de benen op tafel.
Dit was slechts van korte duur, maar de toon was gezet en inmiddels zaten de bruid en bruidegom tegenover mij op de 1e rij waar normaal de getuigen zitten. Moet kunnen, het was tenslotte hun feestje.
Maar de hele sfeer, ook binnen dit gezelschap, was uiterst vreemd en helemaal niet relaxed, zoals hun eerder entree misschien eerst wel deed vermoeden.
Van de bruidegom moest ik vooral snel en rap alles doen, geen nonsens en overbodige bla bla.
(Ik had ook geen voorgesprek met hun gehad, maar ik probeer er toch altijd wel iets moois van te maken, niet?)
De getuigen waren echt stoorzender in dit geheel en het viel me moeilijk om gewoon het huwelijk te sluiten, want de drie mannen waren erg ‘leuk’ met elkaar en de bruid viel er nogal buiten.
Hier klopte iets niet.
Binnen 10 minuten waren ze allen weer buiten en ik had het kippenvel op mijn armen staan van een zeer onplezierig gevoel over dit geheel.
Op de afdeling heb ik dit besproken met de collega’s die daar op dat moment werkten en ik heb mijn rare gevoel beschreven, want zoiets had ik nog niet eerder meegemaakt.

Een kleine week later kreeg ik een telefoontje van de afdeling Burgerzaken met het bericht dat dit stel een echtscheiding had aangevraagd. Dit verklaarde veel van mijn rotgevoel tijdens het sluiten van het huwelijk.

Wat was nu het geval?
Het stel woonde al lang samen, maar ze hadden nooit iets officieel geregeld of vast laten leggen. Op het moment dat ik ze trouwde, wisten zij al dat dit was met het doel van een scheiding, maar dan met een trouwakte en alles officieel op papier, zodat e.e.a. beter geregeld kon worden.

Nu snapte ik de bruid heel goed, die op haar trouwdag in tranen was, maar bepaald niet van geluk……

Eerste keer een huwelijk ‘anders dan anders’.
Ja, hoor ik iedereen al zeggen, iedereen is anders, dus logisch. Klopt, er is geen huwelijk hetzelfde omdat geen twee mensen hetzelfde zijn en dan hebben we het nog niet eens over speciale wensen of locaties.
Dit huwelijk was anders dan anders omdat het twee mensen betrof met een verstandelijke beperking. Deels inwonend bij familie en ook nog onder de hoede van een zorginstelling.

Op een avond ging ik erheen, met de fotograaf. Want wij kenden elkaar al en hadden afgesproken het voorgesprek en wat ins & outs over de fotoreportage te combineren. Want als ik dan met het bruidspaar sprak kon hij ze, min of meer, onbespied bekijken en zelfs al fotograferen.

Op genoemde avond waren wij ten huize van de familie waar het bruidspaar op dat moment woonde.
Een piepklein huisje, vol met een enorm aquarium, een minstens zo grote tv (die ook aanstond en aanbleef), een tafel vol met allerhande spullen en kranten en wasgoed.
De oom voerde het woord, zijn vrouw zat ernaast en beiden paften ze een pakje shag weg op die avond. Zich ondertussen ook bemoeiend met de tv en de telefoon die niet stilstond.
Van het bruidspaar was de jongen nogal ziekjes en hij hing op de bank met een emmer tussen zijn benen, omdat hij behoorlijk misselijk was. Zijn bruid was zo verliefd als een parkietje en zat zowat bij ‘m op schoot en knuffelde hem helemaal kapot. (Ondanks die stinkemmer…..)
De fotograaf en ik vonden ons een plekje op een doorgezeten bank, waardoor we zowat tegen elkaar aanrolden. Dit was niet bevorderlijk voor het drinken van de koffie en het noteren van wat verteld werd. De foto’s kwamen dientengevolge ook erg vanuit één hoek.

Ik had nog nooit zo’n voorgesprek gevoerd in zo’n entourage. En thuisgekomen roken mijn kleren naar een flinke avond stappen van al die rook en die bedomptheid.

Een kleine week later werd ik gebeld door een collega van Burgerzaken er zat een kink in de kabel en het hing er nog maar om of het huwelijk wel door kon gaan.

De oom en tante hadden voor het bruidspaar alles al geregeld een witte trouwjurk hing op de overloop, receptie en feestlocatie geregeld, bloemen besteld, fotoreportage, de hele ceremonie in het stadhuis. Echt alles!!
Het stel in kwestie was lief maar ook wel erg simpel, ze hadden tenslotte niet voor niets wat extra zorg nodig en heel veel van al dit geregel en georganiseer is ook werkelijk langs ze heen gegaan.
Alles wat zij wilden was met elkaar trouwen en bij elkaar zijn en blijven.

De kink zat ‘m in bezwaren die ingediend waren van de andere familie en van de zorgsinstelling en uiteindelijk kwam alles bij Justitie terecht. Het hele verhaal bleek toch iets teveel bedacht en geregeld te zijn vanuit de oom en tante, die het misschien niet allemaal even goed bedoelden.
Of misschien ook wel, maar voor Justitie was er voldoende grond om aan te nemen dat dit niet geheel en al in het belang van het bruidspaar was gepland. En zodoende werd alles afgeblazen.

Tot enorm groot verdriet van de love-birds zelf, want zij geloofden heel erg dat dit sprookje waarheid ging worden.

Sumatrastraat 33 • 3818 RE Amersfoort • M 06 50 467 456 • T 033 475 16 20 • info@coravonk.nl

Logon

CORA VONK

memorabele momenten

vormgeving van verbinding, viering en verdriet

e-mail